Abstrahując już od tego, mówi się, że potrzeba więcej kobiet w polityce, to wtedy będzie spokojniejsza, bo kobiety są mniej agresywne. To fascynujące, jak ludzie się mylą! Okazuje się, że porównując różnice między-płciowe kandydatów do senatu w US, mężczyźni prowadzili negatywne kampanie rzadziej niż kobiety, które szczególnie pozwalały sobie w atakach na… inne kobiety! O tym jakie mają predyspozycje do rozwiązywania nurtujących problemów gospodarczych świadczy też fakt, że mężczyźni najczęściej odwoływali się do ekonomii, a kobiety do pomocy społecznych. A tych drugich bez tej pierwszej niestety nie będzie (Kim Fridkin Kahn, 1993).

Czy to też można wytłumaczyć ewolucją? Pewnie tak. Patrząc na wyniki tych badań możemy sobie odpowiedzieć którzy kandydaci lepiej przemawiają do ludu.

Ale podziekuję za rozbawienie ewolucyjne. Bo aczkolwiek z jednej strony nie sposób się nie zgodzić z faktem, iż daleko nie odrośliśmy od gałęzi, na ktorej bujają się nasi przodkowie, to z drugiej poslugiwanie się tego typu argumentami sprowadza się po prostu do stwierdzenia typu “my mężczyźni jesteśmy sworzeni do pokazywania kobietom, gdzie ich miejsce”.
Co, niejako, sprowadza resztę argumentów przeciwko parytetowi – poniekąd calkiem rozsądnych – do poziomu nie-bo-nie i wynocha z mojej (męskiej) piaskownicy.

Ku rozważeniu,

Agnieszka